 |
| źródło |
Zgodnie z ówczesną tradycją,
Karol który urodził się w rodzinie Małgorzaty i Gilberta Medici, jako drugi syn
i czwarte dziecko, został już w dniu narodzin (02.10.1538 r.) przeznaczony do
stanu kapłańskiego. Potwierdziło to nadanie mu w wieku 12 lat opactwa w
rodzinnej Aronie (dziś północne Włochy). Postanowił jednak przeznaczyć dochód z
jego prowadzenia na cele charytatywne, a nie na swoje utrzymanie. Zanim Karol
skończył pobierać nauki zmarli jego rodzice, a chłopiec przeszedł pod opiekę
wuja – kardynała Medici, przyszłego papieża Piusa IV (1559-1565). To dzięki
niemu chłopak znalazł się w Rzymie, gdzie pełnił wysokie funkcje. W 1561 roku
został mianowany kardynałem i arcybiskupem Mediolanu (ze stałą siedzibą w
Rzymie). Poparcie ze strony papieża dało młodemu Karolowi wiele pieniędzy, ale
nie było uczciwe (Pius IV był znany z nepotyzmu). Przyszły święty oddawał jednak
wszystko potrzebującym, a powierzone zadania pełnił sumiennie i sprawiedliwie.
Jako bliski współpracownik papieża miał wpływ na wybór odpowiednich kandydatów
przeznaczonych do piastowania godności kościelnych. Po śmierci wuja i wyborze
Piusa V, wyjechał do Mediolanu, gdzie zajął się swoją diecezją m. in. tworząc
wyższe szkoły dla ludzi niezamożnych oraz seminaria duchowne. Poza tym
opiekował się potrzebującymi, budując dla nich ośrodki i wspierając finansowo.
Podczas zarazy rozdawał żywność ubogim. Był bardzo oddany wiernym, nad którymi
sprawował opiekę. W 1572 r. był poważnym kandydatem na papieża. Wykazywał
wielkie przywiązanie do Męki Pańskiej i stale nosił przy sobie krucyfiks.
Dokonał wiele dobrych zmian podczas Soboru Trydenckiego (1545-1563). Zmarł na
febrę 03.11.1584 r. Beatyfikowany w 1602 r., kanonizowany w 1610 r. - jest
opiekunem bibliotekarzy, proboszczów i profesorów seminariów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Twoje słowo też jest ważne. Zostaw je tu pamiętając o netykiecie i poprawności języka, w którym piszesz. Dziękuję!